Peru: Osoby pracujące jako pomoce domowe działają na rzecz wdrożenia nowego prawa
700 tys. ludzi w Peru pracuje w charakterze pomocy domowych i opiekunek. 90% z nich to młode kobiety z ośrodków wiejskich, które przybyły do miast aby uciec przed biedą. Biorąc pod uwagę ich czas pracy, wynagrodzenie, dostęp do opieki zdrowotnej i prawa do emerytury sytuację wielu z nich można uznać za pracę niewolniczą – brak ustalonych godzin pracy, brak wolnych dni, brak wynagrodzenia, brak płacy minimalnej. Wiele z nich to osoby niepełnoletnie, nie potrafiące czytać ani pisać, którym odmawia się prawa do edukacji. Często doświadczają przemocy psychicznej i gwałtów, a kiedy kończą 60 lat są wyrzucane na ulicę bez odprawy, bez prawa do emerytury, po przepracowaniu całego życia na rzecz obcej rodziny.
CCTH (
Centro de Capacitación para las Trabajadoras del Hogar, Domestic Workers' Centre, Centrum dla osób Pracujących w charakterze Pracownic/ków Domowych i Opiekunek) powstało w 1982 roku z inicjatywy osób pracujących jako pomoce domowe. Naszym celem jest ochrona praw człowieka i praw pracowniczych osób pracujących w tym sektorze. Chcemy być uznane za pełnoprawne pracownice, domagamy się socjalnych i finansowych świadczeń oraz szacunku dla naszej pracy. Jako kobiety walczymy o nasze prawa jako o prawa kobiet, a jako osoby pochodzące z Andów traktujemy naszą walkę jako podtrzymywanie andyjskiej kultury i wartości pracy jako elementu życia społecznego. Od 2000 r. jesteśmy również częścią Global Women’s Strike.Współpracujemy z wieloma grupami m.in. osób pracujących w jadłodajniach, vaso de leche, osób pochodzenia afrykańskiego, niepełnosprawnych, lesbijek i innych osób pracujących jako pomoce domowe oraz różnego rodzaju grupami kobiet, a także ze związkami zawodowymi.
W 2003 r. po uchwaleniu Ustawy o Pracy w Charakterze Pomocy Domowych (Domestic Workers Act 27986) uzyskałyśmy następujące prawa:
- ośmiogodzinny dzień pracy – dotychczas wiele osób pracowało po 12, 14 a czasami 16 godzin dziennie
-dodatki świąteczne w wysokości 50% miesięcznego wynagrodzenia oraz dni wolne w święta państwowe i Boże Narodzenie
- prawo do edukacji bez względu na wiek – w celu likwidacji analfabetyzmu i umożliwienia osobom zainteresowanym znalezienia innej pracy.
Obecnie CCTH współpracuje z rządem nad wdrożeniem nowych przepisów.
27 listopada 2005 CCTH zorganizowało konferencję dotyczącą pracy pomocy domowych i przepisów nowej ustawy, w której udział wzięło ponad 400 osób
Pomagamy kobietom i nastoletnim dziewczynkom, które straciły pracę, bronimy tych które doświadczyły gwałtów lub innego rodzaju przemocy ze strony pracodawców, organizujemy opiekę nad dziećmi pracujących kobiet; w szkołach prowadzimy spotkania nt. praw człowieka i praw pracowniczych; prowadzimy działania edukacyjne w zakresie dyskryminacji, równości i dochodzenia swoich praw. Od wielu lat prowadzimy program radiowy „Soncco Warmi” („Serca kobiet” w języku Quechua), który jest „głosem tych, które nigdy głosu nie miały”.
Żądania i deklaracje CCTH na 2005 rok:
- Rząd musi uwzględnić nas przy planowaniu polityki socjalnej i gospodarczej
- Rząd musi stworzyć ośrodki pomocy dla osób pracujących jako pomoce domowe, opiekunki i dla osób starszych
- Ministerstwo Pracy musi wdrożyć Ustawę o Pracy w Charakterze Pomocy Domowych
- Rząd powinien poświecić więcej uwagi sytuacji w ośrodkach wiejskich, tak aby zatrzymać migrację młodych ludzi do miast w poszukiwaniu pracy i edukacji
- Chcemy wzmocnić nasze własne autonomiczne organizacje
- Gratulujemy rewolucyjnemu rządowi Hugo Chaveza i mieszkańcom i mieszkankom Wenezueli zwycięskiej walki z oligarchią i agresywną polityką rządu USA
- Solidaryzujemy się z mieszkańcami i mieszkankami Boliwii, którzy bronią swoich złóż naftowych. Popieramy suwerenność Ameryki Łacińskiej. Nie zgadzamy się na Porozumienie o Wolnym Handlu (Free Trade Treaty)
- Inwestujmy w opiekę, nie w zabijanie, zlikwidujmy biedę
- Nie - dla wojen
- Nie - dla handlu bronią. Biedne kraje są podżegane przeciwko sobie, a na rozlewie krwi wygrywają jedynie międzynarodowe korporacje.
- Nie płaćmy Długu Trzeciego Świata (Third Worls Debt), nie jesteśmy im nic winni. To oni są nam winni.
CCTH współpracuje z centrum Aymara w Puno. Oto żądania „Pacha Aru”:
- Godziwe ceny dla naszych produktów rolnych
- Praca kobiet wiejskich powinna być uznana i wynagradzana
- Edukacja, opieka zdrowotna, woda i elektryczność nie powinny podlegać prywatyzacji
- Opieka dla kobiet w ciąży i wychowujących dzieci
- Prawa dla rdzennych mieszkańców; chcemy uzyskać status prawny i być uznani/e przez władze i międzynarodową społeczność
- Prawo do naszej kultury, do używania naszego języka, do edukacji w naszym języku
- Opieka społeczna, szczególnie dla osób w trudnej sytuacji
- Niższe pensje dla członków kongresu, ministrów, administracji publicznej, przekazanie tak zaoszczędzonych środków na walkę z biedą.