Wenezuela: przenoszenie rewolucji kobiet do
Europy i USA
|
|
|
W 2005 roku Nora Castaneda prezeska Banku Rozwoju Kobiet (Banmujer) odbyła cykl wykładów w Anglii, Szkocji i Hiszpanii, a w 2004 r. podróżowała z wykładami po USA. Poznałyśmy Norę w Caracas w 2002 r. Przyjechałyśmy tam na zaproszenie Narodowego Instytutu Kobiet (National Women’s Institute) aby wziąć udział w pierwszym międzynarodowym Encuentro w sprawie solidarności z Wenezuelą.
Uderzyło nas to, że Nora rozpoczęła swoje wystąpienie od przypomnienia roli zwykłych kobiet i osób kolorowych. Ponadto konsekwentnie promowała artykuł 88 konstytucji. „Kobiety opiekują się naszym gatunkiem, nie ma ważniejszej pracy. Społeczeństwo ma wielki dług wobec kobiet”.
Był to miód na serce dla tych z nas, które od 1972 r. zajmują się przeciwdziałaniem dyskryminacji i uznają kwestię klasowości za integralną z kwestią płci i rasy.
Pomiędzy Banmujer pracującym na rzecz „stworzenia opiekuńczej ekonomii” a Strikiem domagającym się inwestowania w opiekę, a nie w zabijanie, nie ma zbyt wielkiej różnicy.
Banmujer jest częścią ogromnego ruchu walczącego o to, o co my od lat walczymy dla całego świata. Uznałyśmy za swój obowiązek poinformowanie międzynarodowej społeczności o tym, jak ta państwowa instytucja i sieć jej użytkowniczek wykorzystuje mikro kredyty (jak dotąd 51 tys.) do upełnomocnienia i wzmocnienia kobiet.
Chcemy pokazać jak nowoczesna jest ta XXI-wieczna rewolucja, w momencie kiedy wiele osób w ogóle nie wie, że jest jakaś rewolucja w Wenezueli. Rewolucja przeprowadzona właściwie głównie przez zwykłe kobiety. Organizacja cyklu wykładów Nory miała na celu zdobycie uznania dla osiągnięć tych kobiet. Poza tym, uważamy że mieszkańcy/nki USA i Europy powinni/ne otrzymać wiarygodne informacje, po to aby mogli/ły w razie potrzeby przeciwstawić się blokadzie lub inwazji Wenezueli.
Nora przemawiała w San Francisco, Los Angeles, Chicago, Waszyngtonie, Filadelfii i w Nowym Jorku, a później w Barcelonie, Edynburgu i Londynie. Była przyjmowana entuzjastycznie. Nawet jej przeciwnicy, którzy przyszli po to, aby zakłócić spotkanie byli bezsilni.
Poza tym odbyły się też inne spotkania m.in. z Marisol Leon - klientką Banmujer, liderką Czarnej społeczności z Tarmas, członkinią Artesans Assn., której piękne rzeźby wykonane rdzenną techniką zachwyciły wszystkich w Barcelonie, Belfaście, Granadzie i Londynie.
Angelica Alvarez – koordynatorka Banmujer w prowincji Bolivar, za naszym pośrednictwem, również odbyła serię spotkań w Europie. Jako uciekinierka z Chile przed reżimem Pinocheta, Angelica Alvarez korzysta ze swoich doświadczeń pomagając budować niezwykłą sieć klientek Banmujer. Te zwykłe kobiety nie czekają na to aż partie, związki zawodowe, specjaliści zrobią coś dla nich. „Con mucho amor”, jak czesto mówi Angelica i z ogromną determinacją uczą się jak korzystać z władzy na ich wspólną korzyść.
Współpraca, nie współzawodnictwo – to recepta na gospodarkę i na ruch społeczny.
Przez ostatnie 20 lat ponad 2,5 tryliona dolarów przetransferowano z Ameryki Łacińskiej do USA i Europy. Chciałybyśmy rozpocząć zwrot tych pieniędzy więc poprosiłyśmy uczelnie, instytucje i inne osoby o wkład finansowy w rewolucyjną pracę klientek Banmujer. Udało nam się zebrać 14 tys. dolarów i obiecano nam więcej.