„Próbowano nas zabić” powiedziała jedna z ocalonych po przejściu huraganu Katrina. Miała na myśli zaniedbania jakich dopuściła się administracja państwowa w stosunku do biednych mieszkańców Nowego Orleanu – Czarnych, rdzennych Amerykanów, imigrantów, osób kolorowych w tym osób starszych, niepełnosprawnych. Na oczach całego świata pozostawiono ich na pastwę losu, na śmierć w zatrutej, brudnej wodzie, która wypełniła ich dzielnice.

Niektórzy twierdzą, że wały przeciwpowodziowe zostały wysadzone po to żeby właściciele kasyn i handlarze ziemią mogli przejąć Nowy Orlean, miejsce narodzin jazzu i jedną z najstarszych miejskich Czarnych populacji w USA, redukując ją z 70 do 36%.

Ci którym udało się przeżyć są przerzucani z miejsca na miejsce, są eksmitowani przez FEMA (Federal Emergency Management Agency, Federalne Biuro ds. Kryzysu), a banki domagają się od nich spłaty kredytów, za domy które zostały zniszczone w czasie huraganu.

Ocaleni walczą o pomoc w odbudowaniu  swoich domów, dzielnic i centrów, tak ich jak to prowadzone przez Mamę D i Malika Rahim i jego partnerkę Sharon, które zajmuje się dostarczaniem żywności i innych rzeczy niezbędnych do życia, stara się powstrzymać eksmisje, organizuje mieszkania, blokuje buldożery, które zrównują zniszczone domy z ziemią, organizuje marsze i protesty.

Ocaleni zaprosili Global Women’s Strike do stworzenia Funduszu Ocalonych z Huraganu i Sieci Odbudowy (People’s Hurricane Relief Fund and Reconstruction Network - PHRF). Koordynatorka Strajku, Margaret Prescod powołała do życia Komitet Kobiet (Women’s Caucus) w ramach PHRF i Kobiecą Sieć Odbudowy (Women’s Reconstruction Network - WRN).

Pomimo braku środków kobiety wykonują większość pracy związanej z ratowaniem życia i dochodzeniem praw: wprowadzają procedury mycia rąk w toksycznych warunkach, opiekują się dziećmi, które przeszły traumatyczne przeżycia, opiekują się osobami starszymi i chorymi, prowadzą walkę z firmami ubezpieczeniowymi, z Federalnym Biurem ds. Kryzysu, z Czerwonym Krzyżem i innymi biurokratycznymi organizacjami, które przetrzymują pieniądze, które powinny trafić do ocalonych, próbują znaleźć miejsca nadające się do zamieszkania; pociągnąć do odpowiedzialności wszystkich winnych, począwszy od Georga Busha.

„Kiedy praca związana z odbudową zacznie być widzialna, cały splendor spłynie na wielkie korporacje, które zostaną wynagrodzone za pracę, którą nieodpłatnie wykonały kobiety kosztem swojego zdrowia i życia.”

Komitet Kobiet i Kobieca Sieć Odbudowy organizują spotkania, samopomoc, międzynarodowe akcje informacyjne, projekty związane z czystością, wsparcie dla kobiecej kliniki zdrowotnej.

Strajk z San Francisco pomógł zwołać Radę ds. Ewakuacji (Hurricane Evacuee Council Bay Area HECBA), której celem jest wstrzymanie eksmisji  i stworzenie centrum, w którym ewakuowane osoby mogły otrzymać pomoc.

We wrześniu prezydent Wenezueli Hugo Chavez zaoferował pomoc ofiarom huraganu. Strajk pomagał w koordynacji tego przedsięwzięcia łącząc wenezuelskie CITGO z Vanguard Foundation.

Kuba również zaoferowała pomoc w postaci pomocy lekarskiej dla najbardziej potrzebujących, ale władze USA odrzuciły tę propozycję. W odróżnieniu od rządu USA, który opuścił tych których nie było stać na wyjazd z Nowego Orleanu i ucieczkę przed Huraganem, Kuba zapewniła transport dla ludzi i zwierząt. Ludzkie życie jest ważniejsze, niż interes padlinożernych korporacji.