|
ΑΥΤΟΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΕΛΑΣΗΣ |
 |
Παγκοσμίως 60 εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίζονται από τις χώρες τους – 80% είναι γυναίκες και παιδιά. Άνθρωποι που εξαναγκάζονται να μεταναστεύσουν για να γλυτώσουν από την σκληρή φτώχια και την απόγνωση του πολέμου, τον ανταγωνισμό της αγοράς και την παγκοσμιοποίηση. Πολλοί δραπετεύουν δίωξη και βασανιστήρια από απάνθρωπα καθεστώτα που υποκινούνται ή υποστηρίζονται από κυβερνήσεις της Δύσης και πολυεθνικές που κερδοφορούν ενώ οι πληθυσμοί πεινάνε.
Όσοι ζητάνε άσυλο στις δυτικές χώρες αντιμετωπίζουν ρατσισμό, έσχατη φτώχεια, αστυνομική κράτηση και απέλαση. Οι κυβερνήσεις ενθαρρύνουν τους πολίτες να κατηγορούν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες για οποιοδήποτε πρόβλημα υπάρχει στο υγειονομικό, την εκπαίδευση, τη στέγαση και την ανεργεία, όταν ο στρατιωτικός πρΰπολογισμός είναι που δημιουργεί πρόσφυγες και κλέβει τους πόρους ζωής από όλους μας.
Η απεργία απαιτεί ελευθερία κίνησης. Το κεφάλαιο ταξιδεύει ελεύθερα, γιατί όχι και οι άνθρωποι;
Πάνω από 50% των γυναικών προσφύγων έχουνε βιαστεί. Αλλά η συνέλευση του Ηνωμένου βασιλείου που αναφέρεται στους πρόσφυγες, δεν αναγνωρίζει το συγκεκριμένο βασανιστήριο που αντιμέτωπίζουν οι γυναίκες. Οι επιζώντες δύσκολεύονται να μιλήσουν για τη σεξουαλική βία. Όταν μιλήσουν δεν γίνονται πιστευτές ή ο βιασμός τους απορρίπτεται ‘ως σεξουαλικός πόθος.’ Ακόμα κι όσες γυναίκες δραπετεύουν από το εμπόριο σαρκός, ρίχνονται στη φυλακή και απελαύνονται. Πολλές γυναίκες βρίσκονται για μήνες υπό αστυνομική κράτηση, μερικές με
παιδιά που έχουνε συλληφθεί από βιασμό.
Στο Λονδίνο ένας αριθμός οργανισμών στο Κέντρο γυναικών το Κρόσροουντς (Crossroads Women’s Centre) υπερασπίζεται τα δικαιώματα των προσφύγων και πιέζει ο βιασμός να αναγνωριστεί σαν βασανιστήριο
και επομένως σαν λόγος για να ζητηθεί άσυλο. Επίσης το κέντρο αγωνίζεται για δικαιοσύνη προς τους επιζώντες βιασμών και το τέλος της αστυνομικής κράτησης. Αρνούμαστε να διαιρούμαστε μεταξύ μας. Με την υποστήριξη του ‘Νομική βοήθεια για τις γυναίκες’ (Legal Action for Women ‘LAW’) ‘το πρόγραμμα δράσης για τον βιασμό των μαύρων γυναικών’
(Black Women’s Rape Action Project) και το ‘Γυναίκες κατά του βιασμού’ (Women Against Rape) οι πρόσφυγες έχουνε δημιουργήσει μία ομάδα στην οποία βοηθάει η μία την άλλη. ‘Η Παναφρικάνικη Ομάδα των Γυναικών’
(All African Women’s Group) δίνει καθημερινή υποστήριξη στις γυναίκες που βρίσκονται στα κέντρα υπό αστυνομική κράτηση και παλεύουν γι’ αυτές και για το δικαίωμά τους να μείνουν.
‘Στην Αφρική παλέψαμε για επιβίωση και για αλλαγή. Μερικές από μας είμασταν στη φυλακή για χρόνια λόγω των πολιτικών μας πεποιθήσεων. Πολλές από μας έχουμε βιαστεί από στρατιώτες. Άλλες μας εξανάγκασαν να πουλήσουμε το σώμα μας για να εξαγοράσουμε την ελευθερία μας.
Χρειαζόμαστε φαγητό, στέγαση, φάρμακα. Αυτές είναι οι πολιτικές
απαιτήσεις που όλοι χρειαζόμαστε. Όταν οι γυναίκες είναι ασφαλείς, όλος ο κόσμος είναι ασφαλής. Είναι ή δεν είναι η πολιτική για να αλλάζει τον κόσμο, έτσι ώστε να παίρνουμε όλοι ό,τι έχουμε ανάγκη; Εμείς οι γυναίκες δεν είμαστε λιγότερο πολιτικοποιημένες. Η πολιτική μας όμως είναι πιο πρακτική και συγκεκριμένη. Δεν μας αρέσουν τα αφηρημένα. Θέλουμε λόγια και δράση που να μιλάει για την κατάστασή μας και τον αγώνα μας για επιβίωση και για δικαιοσύνη. Κουραστήκαμε πια να ζούνε οι άντρες από τη δουλειά μας και μετά να μας λένε ότι εκείνοι είναι πιο πολιτικοποιημένοι από μας.’
NGOs δημιουργήθηκε για να υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τώρα έχει πάρει οικονομική βοήθεια από το υπουργείο εσωτερικών. Όμως συνεργάζονται με τα κέντρα αστυνομικής κράτησης και την απέλαση. Οι δικηγόροι πλουτίζουν και τα νοσοκομεία αρνούνται θεραπείες.
Τον Ιούλιο του 2005 LAW, δημιούργησε το ‘οδηγός κατά της αστυνομικής κράτησης και της απέλασης.’
(A Self Help Guide against Detention and Deportation.) Άφθονα τηλεφωνήματα ήρθαν από τα κέντρα αστυνομικής κράτησης, στα οποία είχαν συμπεριληφθεί γυναίκες που έκαναν απεργία πείνας. Άνθρωποι της εκκλησίας και επαγγελματίες (δικηγόροι, γιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί) υποστηρίζουν τους πρόσφυγες και καταγγέλουν τις φριχτές συνθήκες στα κέντρα υπό αστυνομική κράτηση – τον σεξουαλικό εξευτελισμό από τους φρουρούς, την έλλειψη ιατρικής περίθαλψης και το μη φαγώσιμο φαγητό. Μέσα από σκληρή δουλειά πολλοί έχουν κερδίσει το δικαίωμά τους να μείνουν και άλλοι τώρα βοηθούν άλλους.